sztorm i jego uroki :-)

Dziś chciałabym podzielić się swoim nadmorskim największym przeżyciem...
wreszcie przeżyłam sztorm!
Może nie należał on do tych najsilniejszych, ale zawsze... :-)


Wiało boleśnie piaskiem po oczach, rękach, nogach... no i niestety sprzęcie fotograficznym również :-(

Z trudem dało się posuwać na przód i to mniej więcej z prędkością 1 km na godzinę...
od czasu do czasu czarna deszczowa chmura przelatywała nad nami waląc w nas ni to deszczem, ni gradem... a może to też był po prostu jakiś jeszcze inny rodzaj piachu? ... kto wie? ;-)

 zauroczeni potęga żywiołów szliśmy wciąż dalej...

w tej wędrówce mieliśmy bardzo miłych współtowarzyszy...

ale nie tylko były to mewy czy rybitwy...
wraz z nami wędrowały plażą również ptaki spotykane w Polsce rzadko, najczęściej tylko podczas jesiennych przelotów...
Teraz, dzielnie walcząc z silnymi podmuchami wiatru - pracowicie wyszukiwały swojej kolacji od czasu do czasu uciekając przed kolejną falą... 

były to biegusy...

rdzawe

zmienne

szlamniki

i... na deser - rzadki kamusznik :-)

***
 ... czyli nie ma to jak brzydka pogoda nad morzem! ;-)

fale wspomnień... i jeden kamyczek ;-)

Niestety, wakacje - ile by nie trwały - zawsze są za krótkie i zbyt szybko się kończą...
jedyna zaleta powrotu do miasta to znów przyzwoite łącze internetowe ;-)

jest zatem okazja powspominać...
czyli na dobry początek:
Słowiński Park Narodowy
...i przygody jednego kamyczka w świetle zachodzącego słońca :-)




***
na ciepło...

i na gorąco...

 

ostatni podwarszawski skoroświt :-)

Wakacje! Najwyższy czas opuścić miasto i zaszyć się gdzieś w lesie... :-)

Korzystając jednak z pięknej aury i zapowiedzianych mgiełek -

wybrałam się koło 3 w nocy w okolice Dziekanowa - na ostatni podwarszawski skoroświt tego lata... :-)

impresjonizm po suwalsku ;-)

Po ulewnych deszczach nastały dni upalne i burzowe...
nie sprzyjały one niestety fotografii,
ale skoro znalazłam się w tak pięknym miejscu jak Suwalszczyzna - warto było "pokombinować" mimo wszystko ;-)

w ten oto sposób - narodził się nowy odłam impresjonizmu, zwany suwalskim ;-)

Suwalszczyzna kojarzy się nam chyba głównie z pięknymi, malowniczymi pagórkami, pomiędzy którymi niebieszczą się większe i mniejsze jeziora...

ale to również Wigierski Park Narodowy, gdzie oprócz licznych jezior (tzw. sucharów - jezior dystroficznych i jez. Wigry) prawie cały obszar podzielony jest na lasy i torfowiska...

... i może właśnie dzięki swym licznym źródliskom i bagnom - Suwalszczyzna aż tak wciąga? ;-)

wysoki stan wody na rzece Wiśle...

tia... padało, padało aż się wylało i rozlało... na szczęście nie wszędzie.
I właśnie tam, gdzie wały dały radę utrzymać napór wody - w sobotę wybrałam się na wschód słońca.
Czosnów, położony na północ od Łomianek.
Chwila niepewności, czy nie pozamykano dróg dojazdowych - ale nie, jedynie już blisko celu wielka droga zamienia się w płytkie jezioro - to poziom wód gruntowych podwyższył się, dzięki czemu okoliczne pola bardziej przypominają plantacje ryżu...
Na wale kolejne zdziwienie - niby wiadomo, że jest wysoki poziom wody itd... ale ta woda na prawdę płynie bardzo wysoko - oj, robi wrażenie - prawdziwy żywioł...

Drzewa w wodzie i wartki nurt rzeki ...

niedługo już opadnie woda, opadną emocje... zacznie się liczenie strat...

majowy plenerek w Puszczy Kampinoskiej :-)

Jako nowy Zarząd ZPFP Okręgu Mazowieckiego zorganizowaliśmy mini-plenerek czyli po prostu skoroświt w Puszczy Kampinoskiej. Pogoda niestety była fatalna - jeszcze do późnej nocy prało żabami, ale skoro data i godzina były ustalone - nie było wyjścia... chociaż prawdę mówiąc - pobudka o 2 w nocy nie należała do przyjemności :-(
Jeszcze "tylko" 40 km do przejechania... i "już" byliśmy na miejscu... :-)
Ku naszemu zdumieniu - zjawiło się jednak trochę dzielnych fotografów, z którymi ruszyliśmy w las - w poszukiwaniu natchnienia (z braku światełka, mgiełek i innych samograjów ;-) )

tutaj krótka relacja filmowa ... na wesoło ;-)




i jeszcze parę skoroświtowych migawek...

Fiołek trójbarwny (Viola tricolor),
którego nasiona rozsiewają mrówki :-)

Konwalijka dwulistna (Maianthemum bifolium) - tak samo trująca jak jej kuzynka - konwalia majowa

piękny acz niejadalny ;-)
grzyb - Trzęsak pomarańczowy (Tremella mesenterica)

wszechobecne komary (Culicidae)

oraz Klecanki (Polistinae) ze swymi mini-domkami składającymi się z pojedynczego plastra przyczepionego do zeszłorocznych łodyg różnych "chabazi"  ;-)
Podobno ich ugryzienie jest niezwykle bolesne, ale niedługo ciężko będzie się o tym przekonać - ich populacja niestety mocno spada (wykaszanie trawników i nieużytków)

***

jak się okazało - na plenerowanie - nigdy nie ma złej pogody ;-)

weneckie zaułki, mosty i... czapla nadobna ;-)

Pomysł wypadu do Wenecji zrodził się jeszcze w grudniu, kiedy okazało się, że przelot wizzairem w obie strony porównywalny jest cenowo z pociągiem do Wrocławia ;-)

W międzyczasie wulkaniczne pyły znad Islandii, kursujące po niebie Europy, postawiły nasz wypad pod znakiem zapytania... lotniska w Hiszpanii były zamknięte, a my też - do ostatniej chwili nie wiedzieliśmy czy polecimy... a nawet jeśli, to kiedy wrócimy? ;-) 

Zakończyło się jednak tylko dwugodzinnym opóźnieniem i wieczorem, w ciepłym świetle zachodzącego słońca witaliśmy już Wenecję - płynąc tramwajem wodnym (vaporetto) główną "aleją" miasta - czyli Canale Grande :)

Pierwszy spacer po Wenecji odbył się już w tajemniczym świetle latarni...

Wenecję według mnie, najlepiej smakuje się nocą oraz wczesnym rankiem.  Nie ma wtedy tłumu turystów wpadających  na parę godzin, by "zaliczyć" słynne miasto na wodzie ;-)

No, prawdę mówiąc- o piątej rano - w ogóle turystów nie ma ;-) Tylko z rzadka jakiś zaspany wenecjanin idąc do swej pracy - jak zjawa przemknie się wąską uliczką... Wszystko śpi, nawet łódki i gondole przykryte niebieskim brezentem...

W dzień -  gwar...
Obok siebie, poniekąd równolegle toczy się życie dwóch Wenecji - miasta-muzeum, zadeptywanego codziennie przez miliony turystów i miasta-domu, którego mieszkańcy próbują normalnie żyć... jeśli w ogóle można tu mówić o "normalnym" życiu ;-)

Ale w przeciwieństwie do innych miast - tutaj życie toczy się przede wszystkim na wodzie... :-)

Na wodzie też spotkała mnie miła niespodzianka - pod jednym z trzech mostów na Canale Grande - Ponte Accademia - siedziała sobie czapla nadobna! :-) Znając nasze "polskie" czaple - siwą i białą - zdziwiłam się, że jest taka mała - właściwie nie większa od mew, które licznie szturmowały wszystkie placyki i zaułki miasta.
W dodatku w przeciwieństwie do swych polskich kuzynek - nie była płochliwa... a może to tylko dlatego, że wydawało jej się, iż nikt jej nie widzi? ;-)