Szklarka jesienią

4 rano - pobudka. Czas ruszać na południe, czyli w Karkonosze,  na mini-plenerek ZPFP Okręgu Śląskiego. Za oknem chmury, ale ciepło... a raczej bardzo ciepło jak na początek października - około 20 stopni. Prawie lato...
Katowicka w przebudowie, odejście na Wrocław również zakorkowane, ale jakoś jedziemy. Przejaśnia się. We Wrocławiu znowu słońce. Kolory nasycone, ciepłe wczesnojesiennymi barwami. Koło 15 jesteśmy przy Szklarce.
Sam wodospad - po norweskich gigantach - wydaje się być śmiesznie mały, ale buki wokół budują klimat. Jest pięknie i kolorowo...

Wkrótce szarówka przemienia się w mrok...

Jest już zupełnie ciemno, kiedy z Karpacza  ruszamy w górę, w kierunku domku myśliwskiego (pół godziny marszu przed Samotnią), który będzie dla nas schronieniem przez najbliższe trzy noce...

Ciiiisza...

Tak, wiem - dawno nic nie napisałam. Ale cóż - wakacje mają swoje prawa :-)
A te były dla mnie zupełnie szczególne... prawie siedem tygodni w Norwegii! Prawdziwa włóczęga, spanie na dziko, poznawanie kraju od samej północy po południe... noce bez nocy, codzienne zmęczenia i wzruszenia...

Trochę więcej o tym na moim blogu poświęconym tej wyprawie: http://norweski-notes.blogspot.com/.
Zapraszam :-)

Tonąc w kwiatach... czyli Mała Fatra wiosną

Mała Fatra - niby ta sama a jakże inna...
ostatni raz podziwiałam ją w październiku,  przyobleczoną w złote kolory jesieni.
Teraz, wiosną wygląda jak swoja młodsza siostra - nie ma w sobie nic z powagi, zadumy - przystrojona w barwne szatki ukwieconych łąk i hal...

Dawno nie widziałam tak ukwieconych łąk jak te tutaj, w Małej Fatrze.

a co łąka to inne gatunki - począwszy od chronionych storczyków...

buławnika mieczolistnego
(Cephalanthera longifolia)

 podkolana białego 
(Platanthera bifolia)

stoplamka, chyba szerokolistnego
(Dactylorhiza majalis)

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

czy w końcu niepozornie wyglądającego gnieźnika leśnego (Neottia nidus-avis) - pozbawionego chlorofilu storczyka rosnącego w buczynach i grądach.

 

 

Oprócz rzadkich storczyków można było też spotkać...

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

wyniosłe orliki pospolite (Aquilegia vulgaris) 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

secesyjnie powyginane
zerwy kuliste (Phyteuma orbiculare)

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

radosne astry gawędka (Aster amellus),

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

delikatne krzyżownice (Polygala),

oraz całe mnóstwo innych - pospolitych, ale jakże pięknych...

 dzwonków (Campanula)

jastrunów (Leucanthemum Mill),

niezapominajek (Myosotis),

 












 kuklików (Geum rivale) przetaczników, bodziszek, firletek, kozibrodów... itd...itd...itd... :-)))

ech... aż chciałoby się tak położyć na łące, jak Dyzio Marzyciel, wąchać kwiaty i przyglądać się niebu błękitnemu i obłokom po niebie płynącym.... :-)

Z-dziś znad Wisły ;-)

Tak, tak.. to było dzisiaj :-)
Pobudka przed 3 rano, szybka kawa i w drogę, by o świcie być już za Kazuniem, nad Wisłą, czyli na wysokości Kampinoskiego Parku Narodowego.
Po drodze mijałam pola skryte pięknymi mgłami, ale nad samą już Wisłą unosiły się jedynie delikatne duszki...
Natomiast ze wszystkich stron dobiegały mnie ptasie śpiewy - kwakanie kaczek, szczebiotanie zięb
i sikorek, pokrakiwanie wron oraz wiele innych pachnących wiosną odgłosów.
Kolory z każdą chwilą stawały się bardziej nasycone...
Nagle bezszelestnie nadleciała czapla siwa, lądując na małej wysepce nieopodal brzegu.
Rozpoczęła swoje śniadanie...

... a raczej jego poszukiwanie ;-)

Słońce wkrótce wyjrzało zza przeciwległego brzegu. Wszystkie kolory ustąpiły jednemu - złotu...

Majowe słońce zaczęło swoją wędrówkę po niebie. Rozkrzyczane kolory wschodu powoli cichły...
wciąż jednak panował duży ruch w ptasim królestwie...

Zapowiadał się upalny dzień...
... pora była niestety wracać do gwaru miasta.

Wiosenne porządki - marzec

Zima już dawno się skończyła... marzec, kwiecień przeleciały zanim się spostrzegłam... i już za chwilę maj wybuchnie zielenią. Czas na wiosenne porządki, czyli krótkie resume moich wczesnowiosennych wypadów :-)

Chyba przede wszystkim muszę powiedzieć o moim nowym doświadczeniu, czyli o czatowni. Wchodzenie do "budy" jeszcze zupełnie po ciemku (kiedy obok z zarośli dobiega znaczące chrząkanie dzików ;-)), czekanie na świt, kiedy dookoła wszystko skrywa biały welon mrozu, patrzenie na świat, a raczej jego skromny wycinek  przez wizjer aparatu, by w końcu zobaczyć je... żurawie! Marzyło mi się ujrzeć je tańczące, gdyż właśnie o tej porze, na początku marca - pary po wylądowaniu na swoim terenie przystępują do godów - niezwykle pięknych dla postronnego obserwatora :-)
Spędziłam cztery noce w czatowni i niestety, tylko dwa razy w ogóle udało mi się je zobaczyć, ale na tańce to muszę poczekać do przyszłego roku... może wtedy szczęście dopisze? :-)

Tak czy siak, przeżycie jedyne w sowim rodzaju i bardzo się cieszę, że w ogóle posmakowałam tego innego rodzaju fotografii przyrodniczej :-)

Miejsce, gdzie miałam swoją czatownię znajdowało się pod Wyszkowem, w pięknej Puszczy Kamienieckiej...

Trafiłam tu również na gody żab trawnych i ropuch szarych (bufo bufo)

Lody wprost z Dunajca

Wiosna już stuka do okien, a ja tymczasem zajęta pisaniem blogu z podróży po Estonii - narobiłam sobie zaległości w szkicowniczku ;-).
Zatem parę jeszcze zimowych wspomnień z Pienin, zanim słońce je roztopi na dobre... :-)
na pierwszy rzut - lody wprost z Dunajca, czyli makrofotografia lodu (obiektyw makro + zestaw pierścieni pośrednich)...

Pilsko w kolorach b&w

No i stało się... dmuchnęło odwilżą. Wiało i sypało, aż w końcu zasypało wszelkie kolory dnia poprzedniego... Zostały te najbardziej odporne - biel, czerń, no i wszelkie odmiany szarości...